saçmalık …

Posted: 03 Temmuz 2011 in Uncategorized

aslında neler yazmak istediğimi bilmiyorum. toparlayamıyorum cümlelerimi, hep kırıntı halinde, hep bir birini tamamlamak için yetmeyen özneler … çıplak kalıyor bazen kelimeler, süssüz, anlamsız, ve dilimden dökülenlerle kalbimdekiler denkleşmiyor nedense …

bazen içimde toparlanan göz yaşları… sahile hırsla çırpan dalgalar gibi vuruyor içimin kıyılarına… umarsızca, acımasızca, tek amacı içimin alevlerini söndürmek olsa gerek … oysa yetmiyor. ve bazen gırtlağımda düğümlenen kelimeler yutkunmama izin vermiyor, bastırıyor tonlarla ağırlıkta taş misali bu vücudumu… eziliyorum, öle bir yapışık kalıyorum ki yerimde, amansız rüzgarlar bile kıpırdatamıyor bedenimi …

elimdeki sigaraların biri bitmeden diğerini yakar oldum artık … aslında ciğerlerimin zehirle bayram etmesi, midemin bulanması, ve kafamın hafiften dumanlanıp dönmesi bile unutturmuyor hiç bir şeyi …

donuk bakışlarımla her parlaklığın arkasından arar oldum huzuru ama ne yazık ki, her defasında da hayal kırıklığına uğradım tekrar tekrar, tekrar tekrar. hep olsun dedim, dayanırım dedim, yaparım dedim, olmayan ve hiç olmayacak bir gölgenin peşinden kana kana giderek kendimi bu cehennemin en dibine salı verdim …

mutluyumdur … bu halimle mutluluğu düşüne bildiğim için mesela. yada üzüme konan tebessümün başkaları tarafında fark edildiği için. belki de olmayacaklar peşinde koşarken yarın daha da batıcam şu çukura düşüncesi olduğu için.

saçmalıyorum … aklımın durmasından, çektiğim aşk acısından, uzaklıktan, ayrılıktan falan filan ya da bunlara benzer olan bir milyon diğer boktanlıktan deildir saçmalamam buna eminim … zaten bir neden de aramıyorum, aklıma esmesi yeter bir şeyin, eminim yarın için bir portakal suyu içe bilirim, yada bir vanilyalı kokteyl, 3-4 tane sigara içe bilirim hiç durmadan, her zamankı gibi yemeklerimi zamansız yer yada tamamen kaçırırım, belki metro sıcak diye yolumu yarım saat uzatarak otobüs kullanırım, muhtamelen bir ara küfr ederim, bir anlık onu gördüm diye kalp atışlarım hızlanır ve sonra yanıldığımı anlayınca sinir hücrelerim deaktiv olur bir anlık, ve be tüm bunlara rağmen yaşamaya devam ederken diğer yandan da, hep seni seviyor olmak … işte asıl saçmalık bu … ya da deil midir …. ?

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s